30 lat Maszkienickiej Plebani 1984 – 2014

Data 06.07.2014 przypomina dzień w którym równo 3 dekady temu w 1984 ówczesny proboszcz parafii ks. mgr. Henryk Cabaj (1915 – 1991) rozpoczął budowę nowej plebani. Myśl wybudowania nowej plebani narodziła się w połowie lat siedemdziesiątych XX wieku. Nie bez znaczenia był fakt, że została ona życzliwie przyjęta przez biskupa Piotra Bednarczyka podczas wizytacji kanonicznej parafii w czerwcu 1976 roku. Ponieważ w drugiej dekadzie lat siedemdziesiątych prowadzono wiele innych prac wewnątrz i wokół Kościoła do idei budowy plebani ks. Henryk Cabaj wrócił dopiero w roku 1981 kiedy zaczęto gromadzić materiały budowlane. Środki pieniężne na zakup materiałów pochodziły ze składek wiernych, pożyczek od życzliwych ludzi i z osobistych oszczędności inicjatora budowy. W tym miejscu należy przypomnieć, że rok 1981 to w Polsce czas katastrofalnego kryzysu gospodarczego a zdobycie jakiegokolwiek materiału graniczyło dosłownie i w przenośni z cudem.

Trzeba było wiele odwagi, samozaparcia i pielgrzymek do urzędniczych drzwi żeby uzyskać materiały potrzebne do rozpoczęcia budowy. Pomimo tych trudności jeszcze tego samego roku udało się zakupić drzewo na szalunki i cały dach, które obrobiono na placu przed Kościołem, złożono i zabezpieczono na długie lata. Zakupiono również jak na owe czasy wysokiej klasy blachę teflonową na pokrycie dachu i wapno, które dla późniejszego wykorzystania zostało zadołowane. Gromadzenie materiałów było żmudnym i uciążliwym procesem, pochłonęło ponad 1mln ówczesnych złotych i trwało kilka lat zanim nastąpiło złamanie gruntu przez wbicie pierwszej łopaty. Najtrudniejsze było nabycie budulca a więc cegły, która była wtedy nie do zdobycia na rynku materiałów budowlanych. Zastosowano więc zabieg polegający na tym, że parafianie w roku 1983 wykonywali przez kilka tygodni prace w tzw. czynie społecznym w cegielni w Jasieniu w zamian za możliwość nabycia cegły. Resztę tego materiału dzięki życzliwości dyrekcji zakupiono w Woli Rzędzińskiej, Gdowie i Gierczycach k/ Bochni. Osobny rozdział stanowi historia powstania projektu technicznego. Pierwszy projekt wykonany przez Stanisława Kotarbę z Nowego Sącza został jednak odrzucony przez kurię diecezjalną. Przygotowanie nowego projektu technicznego zlecono Mieczysławowi Boryczce z Tarnowa notabene pochodzącemu z Maszkienic, który ze względu na metraż został odrzucony przez władze. Dopiero trzeci projekt przygotowany przez pana Boryczkę uzyskał akceptację wszystkich stron i został oficjalnie zatwierdzony w dniu 23.06.1984 roku. W projekcie oprócz pomieszczeń mieszkalnych, kancelarii parafialnej znalazła się przestrzeń do wykorzystania przez inne organizacje parafialne. Na marginesie trzeba przypomnieć,że przed rozpoczęciem prac przeprowdzono przy użyciu dźwigu brawurową akcję przesadzenia dużej wielkości świerków na miejsce wdłuż drogi do cmentarza. Drzewa te przez następne 3 dekady zdobiły dojazd do cmentarza aż do czasu kiedy w 2013 zostały bezmyślnie oszpecone przez ekipę konserwującą trakcję elektryczną wobec czego nie pozostało nic innego jak tylko wycięcie, co z resztą ostatecznie nastapiło wiosną 2014. Wracając jednak do tematu właśnie w dniu 06.07.1984 nastąpiło złamanie gruntu i przez wbicie pierwszej łopaty symbolicznie rozpocżęto budowę nowej plebani. Z początku prace szły jednak opornie i powoli ponieważ jak to zwykle bywa przy dużych projektach pożytku kościelno – publicznego uaktywniła się grupka kontestatorów i hamulcowych, która swoje defetystyczne podejście chciała zaszczepić ogółowi. Wiele czasu zostało stracone i trzeba było później nadrabiać zaległości zważywszy na szybko zblizająca sie zimę. Znalazła się jednak grupa oddanych sprawie budowy parafian, która wysoko zakasała rękawy i wzięła na swoje barki ciężar prac organizacyjno – budowlanych i to dzięki ich wytrwałości i ofiarności prace mogły postępować do przodu. A były to następujące osoby: ks. mgr. Henryk Cabaj – proboszcz i główny inicjator budowy, Jan Kubala – tego roku każdego dnia pracował bezinteresownie, Kazimierz Galas, Edmund Postawa i jego brat Kazimierz, Kazimierz Wiktorowicz, Józef Wielgosz, Alfred Witek ,Jan Matras, Władysław Gaczoł, Kubala Władysław, Fulara Piotr, Stanisław Zborowski, Kazimierz Kita i jego syn Bogdan, Mieczysław Kargol, Eugeniusz Kargol, Stanisław Musiał oraz inni. Do końca roku 1984 udało się wyciągnąć mury pierwszej kondygnacji i zabetonować pierwszy strop w listopadzie tuż przed pierwszymi mrozami. Wnastępnym roku począwszy od wiosny 1985 dalsze prace były kontynuowane a ponieważ materiał był już wcześniej zgromadzony to budowę stanu surowego udało doprowadzić się do szczęśliwego końca. W kolejnych latach drugiej połowy dekady lat osiemdziesiątych trwały nie mniej żmudne prace wykończeniowe wnętrza nowej plebani. Powstał obszerny i okazały bydynek o nietuzinkowej bryle architektonicznej z możliwością do adaptacji dla działaności duszpastersko – parafialnej. W takim stanie pełniąc swoją rolę w funkcjonowaniu parafii budynek przetrwał ponad dwie dekady. Jednak upływ czasu zrobił swoje i nastąpiło pogorszenie stanu technicznego oraz wyposażenia. Jesienią roku 2006 zainicjowano najpierw kapitalny remont przestarzałego wnętrza budynku plebańskiego. W następnych latach remontowi poddano zewnętrzną część plebani, przeprowadzono modyfikację więźby dachowej i zmieniono poszycie oraz położono nową estetyczną elewację nadając budynkowi ostatecznie obecnie znany kształt i wygląd. Pomieszczenia pod parterem zaadaptowano dla potrzeb działających przy parafii organizacji (Caritas) i służby kościelnej (DSM, LSO). W latach 2012 / 2013 wokół plebani została zagospodarowana przestrzeń poprzez wykonanie wielu prac brukarskich wraz elementami mini architetkury, dokonano także nasadzeń różnego rodzaju miniaturek roślinnych i drzewnych a podłoże wypełniono estetyczną kompozycją z ozdobnego różnokolorowego kamienia. Po wykonaniu tego remontu i prac wokół, umiejscowiony na pagórku w centrum wsi bydynek stał się w kontekście wizerunku reprezentacyjnym elementem przestrzeni kościelno – plebańskiej jak również całej miejscowości Maszkienice.

Opracował: Wojciech Legutko, Źródło: Kronika Parafialna