Sześćdziesiąta Rocznica Konsekracji Kościoła Parafialnego w Maszkienicach

Sześćdziesiąta Rocznica Konsekracji Kościoła Parafialnego w Maszkienicach (22 V 1952 – 22 V 2012). W maju bieżącego roku dojdzie w parafii Maszkienice do ważnego wydarzenia religijnego, które na trwale zapisze się na kartach w historii jej istnienia. Dzięki staraniom ks. mgr. Krzysztofa Bajorka, dnia 22 V 2012 do kościoła parafialnego w Maszkienicach zostaną uroczyście wprowadzone relikwie świętej Rity, Patronki Spraw Trudnych i Beznadziejnych. Wcześniej, 22 I 2012 podczas dziękczynno – błagalnego nabożeństwa z udziałem sióstr Augustianek z Krakowa, miało miejsce poświęcenie obrazu Świętej Rity. Wprowadzenia relikwii Świętej Rity na prośbę miejscowego proboszcza, dokona ks. biskup Senior Władysław Bobowski. Tak się składa, że w dzień liturgicznego wspomnienia świętej Rity, 22 V 2012, mija sześćdziesiąta rocznica konsekracji kościoła parafialnego w Maszkienicach. Warto więc przypomnieć to wielkie wydarzenie, które miało miejsce dnia 22 V 1952 roku.

Czym jest zatem konsekracja kościoła i dlaczego istnieje taki obrzęd w Kościele Katolickim?

Konsekracja, czyli uroczyste poświęcenie kościoła i ołtarza, zalicza się do najważniejszych aktów liturgicznych. Miejsce bowiem, gdzie gromadzi się wspólnota chrześcijańska, aby słuchać Słowa Bożego, zanosić modlitwy błagalne, wielbić Boga, a przede wszystkim sprawować sakramenty i gdzie przechowuje się Najświętszy Sakrament Eucharystii, jest szczególnym obrazem Kościoła, Świątyni Boga, zbudowanej z żywych kamieni (Rytuał). Konsekracja jest to Boża pieczęć, która potwierdza na zawsze wobec wszystkich, że jest to miejsce, które Pan Bóg szczególnie wybrał jako miejsce spotkania, przebaczenia, jako miejsce, w którym niebo spotyka się z ziemią. Ten akt potwierdza również godność człowieka, który wyszedł od Boga, jest Jego odblaskiem przez wolność, możliwość wyboru i zdolność do miłości. W obrzędzie konsekracji występuje wiele symboli o głębokim znaczeniu.

Natura i godność kościołów:

Chrystus przez swoją śmierć i zmartwychwstanie stał się prawdziwą i doskonałą świątynią Nowego Przymierza i zgromadził lud nabyty. Ten lud święty, zebrany w jedności Ojca, Syna i Ducha Świętego, jest Kościołem, czyli świątynią Boga, zbudowaną z żywych kamieni, gdzie Ojciec doznaje czci w Duchu i prawdzie. Słusznie więc od dawna nazywa się „kościołem” także budynek, w którym gromadzi się wspólnota chrześcijańska, aby słuchać słowa Bożego, razem się modlić, przystępować do sakramentów oraz sprawować Eucharystię. Jako widzialna budowla, dom ten jest szczególnym znakiem Kościoła pielgrzymującego na ziemi i obrazem Kościoła przebywającego w niebie. Jeżeli kościół powstaje jako budynek przeznaczony wyłącznie i na stałe do gromadzenia się ludu Bożego i sprawowania liturgii, wypada poświęcić go Bogu w uroczystym obrzędzie, stosownie do starożytnego zwyczaju Kościoła.

Obrzędy namaszczenia, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza:

Obrzędy namaszczenia, okadzenia, nakrycia i oświetlenia ołtarza są widocznymi znakami ukazującymi niewidzialne dzieła, których Pan dokonuje za pośrednictwem Kościoła sprawującego Boże misteria, a zwłaszcza Eucharystię.

1. Namaszczenie ołtarza i ścian kościoła: przez namaszczenie krzyżmem ołtarz staje się symbolem Chrystusa, który przed wszystkimi został „Namaszczony” i tak jest nazwany. Ojciec przecież namaścił Go Duchem Świętym i ustanowił Najwyższym Kapłanem, aby na ołtarzu swego Ciała złożył w ofierze swoje życie za zbawienie wszystkich. Namaszczenie kościoła oznacza poświęcenie go dla kultu chrześcijańskiego całkowicie i na zawsze. Zgodnie z tradycją liturgiczną dokonuje się dwanaście namaszczeń albo, stosownie do warunków, cztery, przez co się zaznacza, że kościół jest obrazem świętego miasta Jeruzalem.

2. Kadzidło spala się na ołtarzu, aby ukazać, że Ofiara Chrystusa, która w tym misterium wciąż jest obecna, wznosi się do Boga jako słodka woń. Ma to również wyrazić myśl, że modlitwy wiernych, pełne błagań i wdzięczności, docierają do tronu Boga. Okadzenie wnętrza kościoła wskazuje, że przez poświęcenie stał się on domem modlitwy. Przede wszystkim jednak okadza się lud Boży, gdyż on jest świątynią żywą, w której każdy wierny jest duchowym ołtarzem.

3. Nakrycie ołtarza wskazuje, że ołtarz chrześcijański jest miejscem Ofiary eucharystycznej oraz stołem Pańskim. Dokoła niego stoją kapłani i wierni i przez tę samą czynność, choć spełniają różne funkcje, sprawują pamiątkę śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz spożywają wieczerzę Pańską. Dlatego ołtarz jako stół Uczty ofiarnej odpowiednio się przygotowuje i uroczyście przyozdabia. Oznacza to wyraźnie, że ołtarz jest stołem Pana, do którego wszyscy wierni przychodzą z radością, by posilić się Bożym pokarmem, czyli Ciałem i Krwią ofiarowanego Chrystusa.

4. Oświetlenie ołtarza, po którym następuje oświetlenie kościoła, przypomina, że Chrystus jest „Światłem na oświecenie pogan”, którego blaskiem jaśnieje Kościół, a dzięki niemu także cała rodzina ludzka.

Konsekracja Kościoła Parafialnego w Maszkienicach 22 V 1952:

Konsekracji kościoła parafialnego w Maszkienicach na prośbę ówczesnego proboszcza ks. kan. Józefa Bodury dokonał dnia 22 V 1952 biskup pomocniczy diecezji tarnowskiej Karol Pękala. Z tego wiekopomnego wydarzenia w archiwach parafialnych zachował się Protokół sporządzony z okazji konsekracji, który na kartach Kroniki Parafialnej został zapisany przez ks. mgr. H. Cabaja i w którym czytamy: ”Kościół został wybudowany w latach 1914 – 1916.Maszkienice należały do parafii Jadowniki, gdzie proboszczem wtedy był ks. Bolesław Gruszczyński. Od 1917 roku do Maszkienic przychodzi w charakterze Ekspozyta ks. Andrzej Zalasiński. Dekret #7776/19 erygujacy Maszkienice do samoistnej ekspozytury został wydany dnia 1 V 1920 roku na mocy którego Maszkienice zostały wyłączone z Jadownik. Dnia 27 VII 1927 dekretem #2272 Maszkienice zostały ogłoszone jako Parafia z proboszczem usuwalnym. Kościół wybudowano kosztem ludności miejscowej wg. planu inż. Rypuszyńskiego. Kościół i ołtarz są pod wezwaniem Opieki św. Józefa Oblubieńca N.M.P. W mensie ołtarza konsekrowanego zamknięte są Relikwie św. Teodula i św. Lukrecji. Konsekracji kościoła i ołtarza dokonał J. E. Ks. Bp. Karol Pękala w dniu 22 V 1952 roku. W przeddzień uroczystości, po powitaniu przyjeżdżającego księdza Biskupa przez Parafię, w uroczystej procesji zostały przeniesione relikwie z plebani do namiotu zbudowanego w obrębie cmentarza kościelnego, gdzie zostały odśpiewane Nieszpory o Męczennikach. Rankiem dnia następnego w otoczeniu kapłanów Dekanatu Brzeskiego oraz kapłanów sąsiednich parafii, ksiądz Biskup rozpoczął ceremonie konsekracyjne, które z uwagą śledziła ludność miejscowa i sąsiednich parafii. Znaczenie tych ceremonii przez cały czas tłumaczył jeden z obecnych księży. Po skończonych ceremoniach konsekracyjnych uroczystą sumę coram Episcopo odprawił ks. Kan. Wojciech Białas proboszcz z Żegociny. Procesją teoforyczną i Te Deum zakończono uroczystości konsekracyjne, a ks. dziekan Jakub Stosur, proboszcz z Brzeska, jako zwierzchnik Dekanatu imieniem swoim i Parafii Maszkienice podziękował księdzu Biskupowi za trud poniesiony przy konsekracji kościoła.” Tym samym po trzydziestu ośmiu (38) latach od momentu rozpoczęcia budowy w 1914 roku zostaje niejako zamknięty okres fundacyjny, w którym zbudowano i poświęcono kościół i utworzono najpierw Ekspozyturę a następnie samodzielną Parafię w Maszkienicach”. Tak więc w tym uroczystym dniu relikwie świętej Rity dołączą do św. Lukrecji i św. Teodula obecnych w kościele maszkienickim, którzy będąc już zaliczonymi przez Kościół do grona świętych i zbawionych będą wspomagać miejscowych parafian oraz następne pokolenia w ich ziemskiej pielgrzymce, której celem jest zamieszkanie w domu Ojca.

Opracował: Wojciech Legutko

Źródło: Obrzędy Poświęcenia Kościoła i Ołtarza – Komisja d.s. Kultu Bożego I Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski, Liber Memorabilium Parafii Maszkienic